لحظه هایی در زندگی هست که آدم تصور می‌کند دنیا زیر پاهایش پهن شده، خورشید فقط بالای سر خودش می تابد و هر هدفی که داشته باشد چه دور و چه نزدیک، قرار است به زودی مال خودش بشود. این لحظه ها، که دنیا انگار اندازه یک جوان بیست و چندساله کوچک شده و آن…

همه ما مسلمانیم و روزی پنج بار به خدا اقرار می‌کنیم که دوستش داریم و هرچه بگوید به دیده منت انجام می‌دهیم. ماه رمضان و محرم و شعبان هم در خانه خدا بست می‌نشینیم تا ما را جزو مقربان خودش به حساب بیاورد و از آن رزق‌های اعلی نصیبمان کند. اما همین مای مسلمان وقتی…

مادرها و مادربزرگ‌های ما وقتی می‌خواهند برای کسی دعای خیر کنند می‌گویند: «ایشالله عاقبت بخیرشی مادر»! بالاترین عاقبت به خیری این دنیا شاید شهادت باشد. شهادت ته ته ته خوبیهاست. یعنی آن قدر خوب زندگی کرده ای که خدا گفته پاشو برویم آن ور! دیگر قد و قواره این دنیا نیستی، داری اندازه بهشت خودم…

برای ماها که با نوای یاحسین ویازهرا بزرگ شده‌ایم و مزه چایی روضه و تربت روی سلول‌های چشایی زبانمان یادگاری مانده، رویای زندگی در زمان اهل بیت(ع) رویای شیرینی است. اینکه صبح به صبح دفتر و قلم را زیر بغلمان بزنیم وبرویم خانه امام صادق(ع) تا آن کنج‌های حجره درس جایی پیدا کنیم و احادیث…

زن بودن، قصه‌ایست که با غصه عجین شده. در این دنیای بزرگ که عده‌ای مفهوم زن را گذاشته‌اند وسط و یکی می‌گوید باید آزاد باشد تا به کمالش برسد، آن یکی می‌گوید کنج خانه بنشیند و نماز و دعایش را بخواند، زن بودن سخت‌ترین کار دنیا به نظر می‌رسد. بالاخره کدامشان درست می‌گوید؟ چرخ دنده‌های…

رابطه شیعیان با صدیقه طاهره(س) خیلی دلی است. شیعه هر وقت گیر وگرفتار شود، جز در خانه مادرش(س) هیچ جا نمی‌رود. حتی وقتی ذوق زندگی از سر و کولش بالا می‌رود باز هم خانه اول و آخرش همین جاست. و از آنجا که بانوی دوعالم، ضریح و بارگاه ندارد، این قلب شیعه است که چهارگوش…

خیلی از مهارت‌های ما در گذر زمان دچار تغییر شده‌اند. مثلا تا دیروز اگر مساله‌ای داشتیم با مشورت و فکر کردن آن را حل می‌کردیم اما حالا با یک سرچ گوگل دنبال چاره می‌گردیم. اما «شجاعت و مهارت جرات ورزی» هیچ وقت تغییر نکرده است. همیشه مثل یک میوه رسیده بالای درخت مهارت‌ها بوده و…

چقدر حضرت زینب(س) را میشناسیم ؟: ۶ کتاب برای آشنایی هر چه بهتر با عقیله بنی هاشم(س)

می‌گویند تا با کفش کسی راه نرفته‌اید نمی‌توانید قضاوتش کنید. من به نظرم نویسنده‌ها کفش‌های زیادی دارند. به خصوص کسی مثل وحید یامین پور که کفش‌هایی در جنس و شکل‌های مختلف می‌خواسته تا پا به دنیای مختلف کتاب‌هایش بگذارد. مثلا شاید نعلین پوشیده و در کوچه‌های دزفول پشت سر طلبه‌ها و شاگردان شیخ مرتضی انصاری…