در شهر مادری رستم

برشی از کتاب در شهر مادری رستم:

تا می‌خواست از دهنم بپرد که «آقا، ببخشید! می‌شود گوشی‌تان را بدهید من یک تماس بگیرم؟»، چند گوشی به طرفم دراز شد. با گرفتن شماره میزبان، گاوم در لحظه وضع‌حمل کرد: خاموش بود! هم‌زمان آقای مسافری که مثلاً می‌خواست همسر پریشان‌حالش را دل‌داری بدهد (حدس زدم عروس خانوم از افغانستانی‌های افغانستان‌ندیده باشد) ضمن اشاره به من و کمالاتم، گفت: «این را نگاه! تازه ایرانی هم هست». در جواب، جوری که عروس هم متنبه شود، رو به مسافران در حال خروج از سالن لبخند عصبی می‌زدم.

چند تایشان اصرار داشتند که «به‌خَیر است. بُریم خانه‌ی ما» هم‌زمان که تعارف می‌کردم و می‌گفتم که الان میزبان پیدایش می‌شود، یکی‌شان چمدانم را برداشت و برد در قسمت بار تویوتایش گذاشت. خیلی هم مصمم بود. با قسم و آیه گفتم که نه، حتماً می‌آیند دنبالم و دست‌آخر قبول کردند شماره تماس‌شان را بدهند تا اگر بدبختِ ابن‌السبیل شدم، تماس بگیرم و بالاخره رفتند. به‌جز من و یکی دو سگ و چند مامور مسلح، کسی در محوطه نمانده بود.