سوخته: سیر سالک عارف انصاری همدانی

برشی از کتاب سوخته سیر سالک عارف انصاری همدانی:

طلابی که برای یادگیری علوم دینی پای ثابت درس هایش بودند او را از اخبار مجالس عارفی شوریده حال باخبر می کنند. او هم به منظور نفی چنین مجالسی به دیدار آن عارف می رود، پس از ساعاتی بحث و گفتگوی بی نتیجه جمله ای را می شنود که تمام سرنوشتش را دگرگون می کند: “عن قریب باشد که تو خود آتشی بر سوختگان عالم خواهی زد” تحولی عمیق در او ایجاد می شود.

عشق راهنمایش شده و زمام اختیار از او می گیرد. تازه می فهمد در درونش آتشی دارد که با درس و بحث آرام نمی گیرد. از مقام و موقعیت اجتماعی اش می گذرد و تدریس را رها می کند. ملامت ها را به جان می خرد اما از پا نمی نشیند، آنقدر ایستادگی می کندو به پیامبر اسلام توسل می جوید که سرانجام گره از کارش باز می شود و این چنین می شود که طبق گفته بزرگان ” ایشان این راه را بدون استاد طی کرده و توحید را مستقیما از خود خدا می گیرند” از آن پس هرکجا با مسأله و ابهامی مواجهه می شد به پیامبر متوسل شده و جواب می گرفت.

او که محسور و مجذوب در وجود خداست چشم باطنش باز می شود به نحوی که بدون دیدن افراد از نزدیک متوجه حالاتشان می شد. توصیه همیشگی اش به سایرین این بود که از گناه و معصیت خودداری کنید. می گفت برای رسیدن به مقصود باید همه چیزت را، خودت را فدا کنی. انسان خودپرست محال است خداپرست باشد. انصاری همدانی وجودی سراپا مشتعل بود که می سوخت و نورش روشنی راه بود…