هم سفر آتش و برف

برشی از کتاب :

«شب است و سعید، در نور پرغبار ماشین، درِ آهنیِ خانه‌اش را به روی تو باز می‌کند و تو پا به حیاط بزرگی می‌گذاری که هیلمنی در گوشه‌اش پارک شده. از کنار بشکه‌های نفت می‌گذری و می‌رسی به در. این در را هم سعید باز می‌کند. چراغ‌های پذیرایی یکی‌یکی روشن می‌شوند. از دلبازیِ آن‌جا و آن سه اتاق و دری که به آشپزخانه باز می‌شود، جان تازه می‌گیری. نگاهت به تابلوی عکسی خیره می‌ماند که از دیدنش و بودنش غرق در سکوت و تعجب و شادمانی می‌شوی.

اصلاً امکان نداشت خبری از دکتر بهشتی توی روزنامه یا کتاب یا تلویزیون باشد و من آن را نشنیده باشم. رَد به رَد پی‌اش را می‌گرفتم. حتا می‌دانستم توی چه روز و چه ساعتی کجا سخنرانی داشته، چه چیزهایی گفته، با چه کسانی چه‌جوری و گاهی با چه ابهتی حرف زده. از اعتماد به نفسش و انگلیسی حرف زدنش و لبخندش و حتا آن دندان افتاده‌اش خوشم می‌آمد. آن روز که خبر شهادتش را شنیدم، آن روز که با چشم خودم جنازهٔ سوخته‌اش را از تلویزیون سیاه و سفیدمان دیدم، از خواب و خوراک افتادم. تا یک روز اصلاً خودم نبودم. این‌ها را به سعید هم گفتم. همان روزی که عکس قاب‌گرفتهٔ دکتر بهشتی را روی دیوار خانه‌اش دیدم.»