با هم بیندیشیم 2

بخشی از کتاب:

«دین » تنها عامل پیشرفت و پسرفت نیست که اگر جامعه ای پیشرفت کرد به دینش نسبت داده شود و اگر پسرفت کرد دینش را مانع بدانیم؛ به عنوان مثال «ورزش » تنها عامل سلامتی نیست، بنابراین ممکن است که ورزشکاری بیمار شود و انسان تنبلی سالم! در چنین شرایطی نمی توان گفت پس ورزش کردن برای سلامتی مضر است!! این نشان کوته بینی
است و نشات گرفته از این است که شخص به جای بررسی نقش ورزش، به خروجی آن بدون توجه به سایر شرایط پرداخته است.
پیشرفت هم مانند سلامتی حاصل مجموعه ای از شرایط است که «دین » فقط یکی از آن هاست. به هر حال دنیا قوانینی طبیعی و سنت هایی باطنی الهی دارد که تغییر ناپذیراست و نسبت به همهٔ انسان ها، در هر زمان و در
هر مکانی عمومیت دارد. «جدیت در تحصیل»، «جدیت در کار»، «امکانات»، «موانع»، «پشتکار»، «انگیزه»، «وجدان کاری » و مانند آن عوامل دیگری هستند که در پیشرفت یک فرد و جامعه بدون در نظر گرفتن دینشان دخیل هستند.
درنتیجه اگر ملتی برای هدفی که دارد پیوسته تلاش کرده و سختی های این راه را تحمل کند، می تواند از نعمات تلاش خود نیز بهره مند شود. به اسم مسلمان بودن قرار نیست خداوند قوانینش را به نفع ایشان تغییر داده و کاستی های رفتاری ایشان را جبران نماید، همان طور که به اسم کافر بودن مانع تلاش های طبیعی ایشان نمی شود.