عاقبت، حسن عاقبت و سوء عاقبت

«عاقبت» از موضوعاتی است که غفلت از آن باعث کجروی انسان در زندگی می‏شود و پایانی ناخواسته برایش رقم می‏خورد. عاقبت اندیشی در دو حیطه مطرح است: اوّل، دوراندیشی نسبت‏به مجموعۀ زندگی به‏طورکلّی و تفکّر در اینکه دفتر زندگی او در دنیا چگونه بسته می‏شود. دوّم، عاقبت اندیشی در مورد هر عملی است که انسان در زندگی خود انجام می‏دهد.

عاقبت اندیشی در هر کدام از ابعاد وجودی انسان مطرح است، در بعد عقلانی، صحت و سقم اعتقادات است، در بعد قلبی، قوت و ضعف ایمان است، در بعد نفسانی، ملکات حسنه و سیئه است و در بعد اعمال جوارحی، اعمال واجب و معاصی است. یکی از راه‏های عاقبت به خیری، کسب تقوای الهی است.

راه دیگر، بزرگ شمردن حق است که اثرش این است که نعمت‏های او را در معاصی بذل نکند. راه دیگر، مراقبت از عدم غرور در ربط با بردباری خداوند است و راه دیگر، اکرام کردن به محبّین اولیای خدا؟عهم؟ است.