جامی ز خمخانه‌ی دل

در طی سالهای اخیر، پدیده‌ی «شعر دفاع مقدّس» که گاه با نام شعر پایداری و مقاومت از آن یاد می‌شود، همّت خود را به نشر ارزشهای دفاع مقدّس و زنده‌ نگاه داشتن یاد و خاطره‌ی حماسه‌آفرینان آن مصروف داشته، و از این رهگذر به پیروزیها و موفقیتهای بسیاری نائل گشته تا آنجا که امروزه این آثار، بخش مهمّی از ادبیات معاصر ما را تشکیل داده و حتّی در آن سوی مرزها نیز نقش‌آفرین شده است. با این همه، فضای ادبیات دفاع مقدّس و اندیشه‌های سترگ آن، آنقدر ظرفیت دارد که آثار خلق شده یک از هزار است. از سرفصلهای مهمّ این ادبیات، مسئله‌ی جانبازان ـ و بویژه جانبازان شهید ـ است. شرح پایداری جانبازان، عطرآگین ساختن فضای شهر و روستا به یاد و خاطره‌ی دفاع مقدّس، و دمیدن روح ایثار و رشادت در جامعه است.
رسالت شاعر امروز، تجلیل از مقام شامخ جانبازان و ایثارگران و شرح ایستادگی‌ها و شورآفرینی‌های آنان، با بهره‌مندی از ابزار ادبیات و هنر و خلّاقیّت است؛ امری که مقام معظّم رهبری در دیدار با شاعران آیینی (25 خرداد 1390) آن را از دغدغه‌های خود دانستند و به موضوع جانباز شهید یعنی جانبازی که بعد از مدّتی به شهادت می‌رسد، اشاره فرمودند.
در پایان این دیدار، یکی از شاعران از حضرت آیت‌الله خامنه‌ای خواست که در این موضوع «مطروحه‌ای» را طرح فرمایند تا شاعران به استقبال آن، شعر بسرایند. ایشان نیز ساعتی پس از پایان محفل، مطروحه‌ای را اعلام و از شاعران آیینی خواستند تا براساس آن شعر بسرایند. متن مرقومه به شرح زیر است:
بسمه تعالی بفرمایید اگر دوستان مایلند، این مطلع را بسازند خطاب به جانباز شهید:
«رندانه آخــــــر ربودی جامی ز خمخانه‌ی دل/خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل»