خدا خانه دارد

بعضى روزها آدم دلتنگ خدا و دوستان خدا مى‏‌شود. خدا کند در آن روزها، خواندن نوشته‌‏هاى کتاب خدا خانه دارد خانم شهیدی، فقط به عنوان گپ زدن از عشقى مشترک به درد بخورد و حال کسى را بهتر کند.
بخشی از کتاب خدا خانه دارد:
«دو خط موازى، در بى نهایت، در ابدیت هم، به هم نمى‏رسند.»
مرد این را نمى‏‌دانست وقتى تصمیمش را گرفت. مى‌‏خواست موازى بماند. گفت طورى مى‏‌رویم که به هم نرسیم. براده‌‏اى که در دوره‌اى دلش پنهان بود خندید؛ من اما نخندیدم. از پشت پلک تاریخ، مرد را مى‏‌پاییدم و دلم مى‏‌خواست بتواند موازى بماند. زندگى من به عاقبت تصمیم مرد گره خورده بود. ترکیب عجیبى بودیم:
من بیرون بودم؛ پشت پلک تاریخ!
مرد وسط صحرا بود؛
و براده در اعماق مرد؛
و یک تصمیم ما را به هم مى‏‌پیوست.

شانه در پیچ موج‏ها فرو رفت و نرم تا شانه‏‌هاى زن پایین آمد. مرد در آینه به او خندید. نعلین پوشید. پرده‏‌ى خیمه را بالا زد. صبح صحرا را نفس کشید. غلامى که آب مى‏‌آورد از کنارش رد شد: «کاروانى را دیدم. همین نزدیکى. از نام و نشانشان پرسیدم. حسین بن على و همه‏‌ى خانواده و دوستانش بودند که به کوفه مى‌‏رفتند.»
دیدن یک کاروان دیگر، چیز عجیبى نبود. صحرا بزرگ بود؛ به اندازه‏‌ى عبور ده‏‌ها قافله از کنار هم، این دل مرد بود که براى این عبور بزرگ نبود. چشم‏‌هایش سیاهى رفت. ناگهان چه بلایى بر سرش آمده بود؟
پسر پیغمبر در کاروانى به کوفه مى‏‌رفت. کجاى این خبر، این همه او را برآشفته بود؟ هیچ وقت به دشمنان این طایفه نپیوسته بود؛ ولى باور هم نکرده بود که در قتل عثمان شریک نبوده‏‌اند. بعد از آن که پیراهن خونى عثمان دلش را چرکین کرده بود، نزدیک خانواده‏‌ى على علیه‏‌السلام نیامده بود. همان دورها مانده بود. یک قدم پیش و یک قدم پس. بینابین راه! حالا پسر على علیه‏‌السلام در کاروانى در چند قدمى در حرکت بود. چیزى در دلش مثل اسفند آتش دیده جز زد. غلام را صدا زد: «به همه بگو از کاروان حسین دور مى‏‌مانیم. از دو راه جدا مى‏‌رویم. هر جا هم که آنها منزل کردند، ما جلوتر یا عقب‏‌تر خیمه مى‏‌زنیم.»