پشت چراغ قرمز

برای آموختن مفاهیم، موضوعات و بحث‌های علمی همیشه راه‌های گوناگونی وجود دارد. مسلما یکی از ابزار آموختن، زبان هنر است. هنر می‌تواند علاوه بر کارکردهای گوناگونی که دارد، به عنوان ابزاری برای آموزش هم بدل شود. مسلم قاسمی در مجموعه 6 نمایشنامه پشت چراغ قرمز با به‌کارگیری زبان نمایشنامه و تئاتر سعی در آموختن مباحث مربوط به فرهنگ ترافیکی دارد. او با نمایشنامه‌هایی غالباً طنز، سراغ مسایل مختلف ترافیکی می‌رود و رفتار آدم‌های امروز جامعه را در این باره به چالش می‌کشد. او سعی می‌کند با نقد موضوعات مربوط به رانندگی و فرهنگ ترافیک، نکات آموزشی را هم بیان کند.
همه ما از وضعیت امروز فرهنگ ترافیکی شهرمان باخبریم و بالتبع به همه مشکلاتش هم واقفیم، اما علی‌رغم دانستن تمام این نکات باز هم به رفتارهای غلطمان در این زمینه ادامه می‌دهیم. قاسمی سعی می‌کند با گوشزد کردن دوباره این موضوع، مخاطبش را آگاه کند. او این موضوعات را با زبان نمایشی بسیار روان و در عین حال طنز مطرح می‌کند و همین امر باعث می‌شود تا مخاطب در برخورد با محتوای نمایشنامه احساس خستگی نکند و تا انتهای متن همراه نویسنده باشد. البته جدا از مسایل آموزشی که این نمایشنامه‌ها مطرح می‌کنند، نکات دیگری را هم نویسنده در اثرش گنجانده که می‌توان به عنوان اثر مستقل هنری هم به آن‌ها نگریست. به عنوان نمونه، مخاطب در برخورد با شخصیت‌های نمایشنامه قاسمی بسیار احساس نزدیکی و با آنها همذات‌پنداری می‌کند. با توجه به اینکه نمایشنامه‌های قاسمی برش‌هایی از جامعه کنونی هستند، می‌توان این گونه نتیجه گرفت که نویسنده از حوادث و اتفاقات روزمره مردم و جامعه آگاه است و در بیان اتفاقات نمایشنامه بزرگنمایی و اغراق نمی‌کند.