یک شهر،یک خانه

از کتاب : آن روز تکاوران به سوی جنوب رودخانه کارون رانده شدند و کم‏ کم نا امیدی در نگاه‏ ها آشکار شد. دشمن در رادیو بصره و رادیو بغداد مدافعان را دعوت به تسلیم می‏کرد تا زنده بمانند.
همه دست‏ اندرکاران هم قطع امید کرده بودند. ولی ما مدافعان هنوز امیدوار بودیم و این امید باعث می‏شد بتوانیم با همه کاستی ‏ها به مقاومت ادامه بدهیم. شهر و مسجد جامع خالی از سکنه شده بود و این سکون و سکوت غریبانه بیش از هر چیز دیگری دل ما را به درد می‏ آورد. فشار زیاد روحی باعث شد یکی از بچه‏ ها به طور ناگهانی از خنده غش کند. بعد که به خودش آمد تا چشم باز کرد بلند ‏بلند شروع کرد به خندیدن. چنان با صدای بلند می‏خندید که باعث خنده دیگران هم ‏شد. شوک عصبی به او وارد شده بود. نگرانش بودم. شوک دیگری لازم بود تا او به خودش بیاید