خواب های خوش نوجوانی

از کتاب :
من خیلی دلم می خواست آقای سهراب سپهری را ببینم. اما متاسفانه ایشان از دنیا رفته بود .ولی همیشه شعرهایش را زمزمه می کردم.
اوایل سال تحصیلی بود که معلممان گفت انشایی درباره آب بنویسیم. وقتی من انشایم را نوشتم پایین آن شعر “آب را گل نکنیم ” آقای سپهری را با کلی تغییر ، نوشتم و سر کلاس به اسم خودم خواندم و نمره خوبی هم گرفتم . آن شب زیادی شام خورده بودم و هزار بدبختی خوابم برد.وقتی به خواب رفتم ، آقای سپهری به خواب من آمد و گفت : چرا شعر مرا عوض کردی و به اسم خودت نوشته ای ؟
گفتم : ببخشید آقای سپهری ! ازتان خواهش می کنم به خانم حصیری (معلم انشایمان ) چیزی نگویید.
آقای سپهری گفت …