چرا پنج وجبی

نمای میانی:زهره پریرخ متولد 1337 از توابع خراسان است. او که دارای مدرک تحصیلی کارشناسی «مدیریت دولتی» است، از سال 62 مشغول نگارش آثار ادبی و هنری ویژه کودکان و نوجوانان شده و حدود 20 سال است که برای بچه‌ها کتاب می‌نویسد. پریرخ تاکنون توانسته است قریب به پنجاه اثر را در کارنامه ادبی و هنری خود بگنجاند. او سردبیر مجله «کوشش» هم بوده است؛ مجله‌ای که به تجربه و امتحان کردن از سوی بچه‌ها می‌پردازد و دوست ادبیات و بازی است.
نمای دور:زهره پریرخ: نوشتن را از کلاس انشاء شروع کردم. سال دوم دبیرستان بودم که از موضوع ساده «پاییز را توصیف کنید»، جرقه نوشتن در ذهنم به وجود آمد. چون همیشه حس خوبی به پاییز داشتم آن را طوری توصیف کردم که معلممان گفت «می¬شود پاییز را طور دیگری هم توصیف کرد و این نوشته حس تازه¬ای به آدم می¬دهد». این موضوع در ذهنم درخششی شد و فکر کردم که نوشتن مقوله خاصی است که می‌تواند واقعیت را طوری برای دیگران وصف کند و حس خاصی به¬شان بدهد. بدون اینکه فکر کنم قرار است نویسنده شوم از نوشتن و تصویر کردن خوشم می¬آمد و دنبالش می¬رفتم تا اینکه در دوران دانشجویی وارد کتابخانه کودکان شدم و به شکل خیلی طبیعی این موضوع باعث شد نوشتن را جدی بگیرم و شروع کردم به نوشتن. تصویرگری را هم همزمان شروع کردم. البته در این زمینه تحصیلات نداشتم و بیشتر تجربی کار کردم، ولی شاید به اندازه کلاس‌هایی که یک دانشجو رفته باشد، در خارج از دانشگاه آموزش دیدم.
از کتاب:بابای پنج وجبی دُمش را چند بار به دو طرف بدنش کوبید و بلندترین جمله‌ای را که می‌توانست بگوید، گفت: «بچه‌جان، مگر با خودت دشمنی؟ نمی‌بینی چقدر کوچولو مانده‌ای؟ شیر مادرت برای تو بس نیست؛ باید غذا بخوری». پنج وجبی که از ناراحتی نارنجی شده بود، یواش یواش از جای امن و راحتش آمد بیرون. به سبدها نگاه کرد و یک دانه گل کلم را که از همه قشنگتر بود، خورد. بعد هم با زبان درازش یک لیس به کنجدها زد. بعد هم نگاهی به پدرش کرد؛ یعنی «راضی شدی؟»
از همین قلم:«تکه کاغذهای رنگی»، «پیراهن بی‌بی نازنین»، «دستمال خال خالی»، «لولو پشمالو»، «یواش برو، یواش بیا» (همگی از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان)، «دو فسقلی» (انتشارات ‌مدرسه)، «پیامبر و خروسى که دلتنگ بود» (انتشارات امیرکبیر) و ….