راهی برای رفتن

برشی از کتاب راهی برای رفتن :
ناگهان آقایی با سرو صورتی پوشیده وارد اتاق شد. سریع چفیه سیاه رنگ را از سرش برداشت، دو دست به نشانه سکوت بالا برد، سلام کرد و گفت: «نترسید …» ادامه داد: «من ایرانی هستم و از بعثه آمدم.» آن مرد دوباره گفت: «پیش عرب‌ها گریه نکنید؛ چون با گریه‌ی شما این آدم‌های از خدا بی خبر خوشحال می‌شوند و کف می‌زنند. وقتی عرب‌ها صحبت می‌کنند شما بخندید؛ ولی وقتی از اتاق بیرون رفتند می‌توانید گریه کنید.» او ادامه داد: «اسارتتان و شاید هم شهادتتان رو تبریک می‌گویم.» حرف‌هایش که به اتمام رسید، مهلت سؤال پرسیدن به ما نداد! خیلی سریع صورتش را پوشاند، از اتاق بیرون رفت و ما ماندیم و کلی سؤال بی‌جواب. او که بود؟ چطور به آنجا راه پیدا کرده بود؟ چطور نتوانست ما را آزاد کند؟