آنان که رفتند

یک عده در روزهای جنگ و آتش دل به دریا زدند و رفتند. یک عده ماندند که غبار فراموشی ننشیند بر یادگار آن رفته‌ها. یک عده اما سرگردان دنیای خویش‌اند. دکتر شریعتی می‌گوید: «آنان که رفتند، کاری حسینی کردند و آنان که ماندند، باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی‌اند».
 عناوین سه داستان اپیزودیک رحیم مخدومی در کتاب «آنان که رفتند» از همین جمله گرفته شده است. فصل اول آن قصه‌ای است که بر بستر جنگ روایت می‌شود. فصل دوم که به لحاظ ژانر، داستانی اجتماعی محسوب می‌شود، سرنوشت یکی از افراد قصه اول در دوران پس از جنگ را روایت می‌کند. فصل سوم کتاب، داستان آدم‌هایی است غرق این دنیا. مخدومی با ظرافت و هوشمندی، قهرمان قصه سومش را نیز از میان یکی از‌‌‌ افراد قصه اول انتخاب می‌کند؛ شخصیتی که در قصه اول تنها سایه محوی از او دیده می‌شود.
«آنان که رفتند»، داستان موفقی است چرا که روایت‌هایش با طرحی معماگونه و جذاب به هم گره می‌خورند. شخصیت‌هایش هم چند‌بعدی و قابل باورند. «آنان که رفتند» داستانی است در حوزه دفاع مقدس، اما  شعاع دیدش گسترده‌تر از آن دوران است و ایام  پس از آن را نیز با همه جوانب و تاثیراتش بازنمایی می‌کند.