سال های بی صدا گریه کردنم

از متن کتاب سال های بی صدا گریه کردنم :
خانه های زیادی از شهدا بودند که ما را می شناختند و با ما در ارتباط بودند. واقعا من شرمنده می شدم. یک جنگی در درون خودم بود که همیشه می گفتم خدا کند شوهر من شهید بشود ، من از خجالت این ها در بیایم. یعنی انقدر به من سخت می گذشت ، این طور دعا می کردم . می گفتم شوهر من هم شهید بشود ، حداقل من دیگر پیش اینها سرفرازم . اینطوری نمی دانم چه بگویم ، چه جوابی بدهم به اینها .خیلی برایم سخت بود. می آمدند ، می پرسیدند یا به خانه هایشان که می رفتیم ، سوال می کردند از آقای صفری چه خبر ؟ از بقیه چه خبر ؟ دیگر این روزها ، روزهایی بود که به هر شکلی بود ما گذراندیم ، بی صدا در دلم گریه می کردم.