یک پیاله چای با آرزوهای کوچک

این کتاب اولین اثر مکتوب درباره آثار داستانی جشنواره قند پارسی است با هدف حفظ آثار ششمین جشنواره ادبی قند پارسی گرد آمده است.
برشی از کتاب یک پیاله چای با آرزوهای کوچک :
«پدر رسول می‌گه کابل هیچ جای آدم نیسته… بلا بزند‌شان گشنه‌ها ره… رسوله خو دیدی… پوست و استخوان شده».
از کنارشان که تیر شدم،  سلام دادم.
«والیکم  دخترم… حیف ای نکده … بره اونجه بین گشنه‌ها… کابل هم جای آدم اس؟»
جک  آب کنار آبدان بود. نل  آبدان را باز کردم. جک را آب کشیدم.
«جوانمرگی‌ها… بصیر و حفیظ چی ‌شدن؟ فرزانه!… فرزانه!»
آبی که از نل روی جام یخ می‌ریخت، گرم می‌شد و یخ می‌شد. خوشم ‌آمد: «ها! جان! مادر؟»
دستش را که پر از کف بود، به سوی زن کاکایم گرفت: «آستینم را بالاکو».
باز هم خواب این چند شب سراغم آمده بود؛ لعنتی ورقه‌ انتخاب رشته که تمام خانه‌های آن پر شده بود؛ طب کابل… انجینیری کابل… اقتصاد کابل… حقوق کابل… ادبیات کابل… ورقه پرواز کرده بود… کابل… کابل… کابل… .