حیوانی که می خندد

از متن کتاب :»
در عموم افسانه ها با شخصیت بخشی به حیوانات آن ها را به شکل موجوداتی با خصایص کاملا انسانی معرفی می کنند ، زبان تمثیلی غیر جد و به عبارتی زبان “طنز ” غیر مستقیمی به کار رفته است تا حیوانات را به منزله کاریکاتوری از انسان ، با همه خصایص بد و خوب انسانی  ، به نمایش در آورد و به این وسیله به نقد و نکوهش غیر مستقیم رذایل اخلاقی و تناقضات موجود در جوامع بپردازد . به عبارتی ، طنز ، با خاصیت تیغ جراحی ، زخم های عفونی روح بشر را می شکافد و منشا دردهای معنوی انسان را به رخ می کشد و با این شیوه ، به حکم همیشگی خود ، در اصلاح جامعه یاری می رساند . این شگرد ویژگی مشترک بسیاری از آثار ادبی جهان در مقوله افسانه های حیوانات به شمار می آید .