رجعت سرخ ستاره

این مجموعه نخستین بار به سال 1360، یک ربع قرن پیش منتشر شده و به رغم نایابی چاپ نخست و با وجود اصرارها و مراجعات مکرر به چاپ دوم رسیده است. در این کتاب مثنوی های اول و مثنوی دوم، غزل های پراکنده از دنیای غزلهای علی معلم بدون هیچ ترتیبی گرد آمده‌اند. مثنویهای معروف مانند: باور کنیم سکه به نام محمد است با این مطلع که: باور کنیم رجعت سرخ ستاره را میعاد دستبرد شگفتی دوباره را باور کنیم رویش سبز جوانه را ابهام مرد خیز غبار کرانه را و یا مثنوی که به شهید دکتر علی شریعتی تقدیم شده است. به این عنوان که سیه بپوش برادر سپیده را کشتند با مطلع: گزین شدند و سواره گزیده را کشتند سیه بپوش برادر سپیده را کشتند و یا مثنوی تاوان این خون تا قیامت ماند بر ما که تقدیم شده با سالار شهیدان امام حسین (ع) از گزیده‌های مجموعه حاضر است. در بخش غزلها، غزلهای زیبایی مانند: بخت گران خواب با مطلع: کار دل شکسته خود پاک ساختیم تنها نه در قمار غمت پاک باختیم و یا غزل زیبای بی‌دماغی گلچین با مطلع: به بوی زلف توام در قفس نواخت بهار صبا ز خیل اسیران مرا شناخت بهار و یا غزلی با این مطلع که: دلم ز گریه بی‌گاه خویشتن شاد است ز سیل خانه ما هست اگر که آباد است از غزلهای زیبای گزیده علی معلم است. شاعر مجموعه به جای مقدمه کتاب درباره کتاب حاضر چنین می‌نویسد: این قدر هست که مرا در انتشار این مجموعه، هرگز رغبتی نبوده است، پافشاری برخی از ارباب فتوت به تشویق و دلگرمی من، این داغ را بر گرده ادب فارسی نهاد. «وه که چه طعنه زنند بر من و باز هم بر من شاعران» شاید که به حرمت نام و یاد آن عزیزان که بر زبان قلم رفته است. اهل معنی در این هرزه دراییها به دیره اغماض بنگرند و بر این بیچاره ببخشایند. غزل از شاعر را می‌خوانیم: دلم ز گریه بی‌گاه خویشتن شاد است ز سیل خانه ما هست اگر که آباد است به دولت غمت از عالمی رها شده‌ایم اسیر خویشتن است آن که از تو آزاد است مرا جفای تو خوش‌تر که پند بی‌دردان رهین برق شود خرمنی که بر باد است یکی به ناله‌ام از کاروان نمی‌خیزد به سقف مقبره گویی جرس به فریاد است به صبر پهلوی خسرو درید عشق،‌ این زخم گمان مدار که تنها نصیب فرهاد است معلم! از که ستانیم داد دل که سبو به حکم حادثه آماج سنگ بی‌داد است