عاقل تر شده ام

این سفرنامه نگاهی است به اردوهای جهادی از نگاه نویسنده ای نیمه روشنفکر! نویسنده نیمه روشنفکر می کوشد در آنچه می بیند تردید کند و مورد پرسش قرار دهد؛ پرسش های عاقلانه. نویسنده خود در فصل آخر این سیاهه آورده است که این نوشته یک پا در تخیل دارد و یک پا و دست در واقعیت. بیشتر این نوشته واقعیت است و کمتر آن برآمده از ذهن نگارنده. این سفرنامه از جنس سفرنامه های ناصرخسرو و مارکوپلو و حتی داستان سیستان نیست که برایش واکاوی مکان و آدم ها و رفتارها و گفتارها اصل باشد. حتی واکاوی سفرهای جهادی هم در دستور کار نیست. روایت سفری است که درون یک نویسنده در جریان است.

برشی از کتاب :
مدرسه را جایی ساخته بودند که چند روستا بتوانند از آن استفاده کنند؛ برای همین، بیرون روستا بود و یک کیلومتری با روستا فاصله داشت و بین چند روستا وسط دشت قرار گرفته بود. با خودم گفتم: یعنی قراره شب­ ها رو این­جا باشیم؟ به بچه­ ها گفتم: فکرنکنم در این چند روز با وجود این سگ ها بتونیم پامونو از مدرسه بیرون بذاریم. ابو حامد گفت: عادت می­ کنید. این سگ­ ها هم شما رو چند روز اینجا ببینند، عادت می­ کنند!در این چند روز خودم دربست در خدمتم تا کاری به کار شما نداشته باشند. باهم می­ ریم و باهم برمی­ گردیم. خیالِ جمع، کمی آسوده شد. به مدرسه که رسیدیم، دیدیم که مدرسه هم الحمدالله از نظر امکانات در حد اعلی(!)است. در و پنجره وجود داشت، اما شیشه نداشت. البته خدارو شکر که دزدگیر آهنی داشت و از حملات ناشناخته سگ­ ها در امان بودیم! وسایل خنک کننده هم که نداشت. این تابستان، تابستان به یاد ماندنی خواهد بود.