قصه های خیلی شیرین 1: مردی که مار در دهان داشت

معرفی کتاب مردی که مار در دهان داشت

برخی داستان‌ها هرچقدر هم که از زمان نگارششان گذشته باشد، همچنان تازگی خود را حفظ می‌کنند. حکایت‌های مثنوی معنوی مولوی از همین دست آثار هستند؛ داستان‌هایی که قرن‌ها پیش نوشته شده‌اند اما هنوز هم می‌توانند لبخند بر لب مخاطب بنشانند، او را به فکر فرو ببرند و درس‌های مهم زندگی را به ساده‌ترین شکل منتقل کنند. کتاب مردی که مار در دهان داشت به کوشش مجید ملامحمدی یکی از همین بازآفرینی‌های خواندنی است که توسط نشر معارف و در گروه کودک و نوجوان «برنا» منتشر شده است.

نویسنده تلاش کرده است بدون آنکه شیرینی و پیام اصلی حکایت‌های مولانا از بین برود، آن‌ها را با زبانی روان، امروزی و قابل فهم برای کودکان و نوجوانان روایت کند. نتیجه این تلاش، کتابی شده که هم جذاب است و هم آموزنده؛ اثری که نوجوانان را با یکی از مهم‌ترین گنجینه‌های ادبیات فارسی آشنا می‌کند، بدون اینکه متن سنگین و دشوار مثنوی برایشان خسته‌کننده باشد.

داستان این کتاب درباره چیست؟

داستان اصلی کتاب با صحنه‌ای هیجان‌انگیز آغاز می‌شود. مردی زیر سایه درختی خوابیده است و سرداری که از آنجا عبور می‌کند، ناگهان می‌بیند ماری آرام‌آرام وارد دهان مرد خوابیده می‌شود. او هرچه تلاش می‌کند، دیر رسیده است. حالا باید مرد را نجات دهد، اما نه با توضیح دادن، بلکه با کاری که در نگاه اول بسیار عجیب و حتی خشن به نظر می‌رسد.

سردار مرد خوابیده را با مشت و لگد بیدار می‌کند، او را وادار به دویدن می‌کند، سیب‌های فاسد به او می‌خوراند و اجازه نمی‌دهد لحظه‌ای استراحت کند. مرد بیچاره از شدت خستگی و ناراحتی بارها از خود می‌پرسد چرا باید چنین رفتاری با او شود، در حالی که هیچ خطایی مرتکب نشده است.

اما پایان داستان، حقیقتی را آشکار می‌کند که نگاه خواننده را کاملاً تغییر می‌دهد. او متوجه می‌شود تمام سختی‌هایی که تحمل کرده، برای نجات جانش بوده است. همین پایان غیرمنتظره، یکی از زیباترین پیام‌های اخلاقی مثنوی را به مخاطب منتقل می‌کند؛ اینکه گاهی حقیقت، پشت اتفاقاتی پنهان می‌شود که در نگاه اول خوشایند نیستند.

بازآفرینی حکایت‌های مثنوی برای نسل امروز

کتاب حاضر تنها به این داستان محدود نمی‌شود. این اثر شامل ۵۱ روایت از حکایت‌های مشهور مثنوی معنوی است که همگی با حفظ پیام اصلی، برای نوجوانان بازنویسی شده‌اند. نویسنده کوشیده است واژه‌های دشوار و ترکیب‌های قدیمی را با عباراتی ساده جایگزین کند تا نوجوانان بدون نیاز به توضیح‌های طولانی، از خواندن داستان‌ها لذت ببرند.

این شیوه بازنویسی باعث شده نوجوانان علاوه بر آشنایی با ادبیات کلاسیک ایران، پیام‌های اخلاقی، تربیتی و انسانی این حکایت‌ها را نیز به خوبی درک کنند. داستان‌ها کوتاه، روان و پرکشش هستند و هر کدام مخاطب را به فکر کردن درباره رفتارها، انتخاب‌ها و تصمیم‌های زندگی دعوت می‌کنند.