تونل شنی

در بخشی از کتاب آمده است:

«شاخه‌های لخت درخت‌های بادام و آلوی حیاط خانه منظم تکان می‌خوردند. انگار کسی برایشان ورد می‌خواند. آب دهان قورت داد. اگر روز بود تا سر شیب هم که می‌رفت نمی‌ترسید. اما شب فرق داشت. تاریکی همه چیز را هیولا می‌کرد. لعنت به این کره که آمده بود این طرف. طرف قبرستان. نگاهش رفت به سربالاییِ بعدِ کرت عمو. بیخود نبود عمو اخلاقش اینقدر خشک بود. به مرده‌های قبرستانِ سرِ تپه شبیه شده بود دیگر. شاید هم جن‌های قبرستان جنی‌اش کرده بودند. یک آن پشت گوشش داغ شد. یک دست شانه‌اش را گرفت. صدایی از حلقش درآمد، مثل وقتی که گلوی مرغی را سفت گرفته باشند. پشت سرش را که نگاه کرد یک غول دید. فکر کرد جن دیده! بعد فهمید نه غول است و نه جن. عمو رحمت بوده که یک پشته یونجه روی دوشش داشت و گذاشتش زمین:
_ ممدرضایِ حجت! اینور اومدی؟
محمدرضا چشم‌های عمو را به درشتی چشم‌های جغد دید:
_ من.. من.. من اومدم.. به زهرامون سر بزنم.»