مثل پروانه

دنیای کودکان، حتی در میانه غرش هواپیماها، هنوز هم رنگ و بوی رویا و کودکانه دارد. زهرا عبدی در کتاب «مثل پروانه»، خیلی نرم و بدون شعار، کودکان بالای ۷ سال را به تماشای دنیایی می‌برد، که در آن دنیای تخیل و رنگارنگ به دنیای خاکستری جنگ غلبه می‌کند.

مثل پروانه از یک داستان ساده فراتر است و آیینه‌ای است که تقابل معصومیت و خشونت را به زیباترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد. داستان این کتاب با هجوم هیولاهای آهنی آغاز می‌شود؛ تعبیری که نویسنده هوشمندانه به جای کلمات خشک نظامی انتخاب کرده تا جهان‌بینی کودکانه را حفظ کند.

وقتی سماء مجروح می‌شود، نویسنده اجازه نمی‌دهد تلخیِ این حادثه، ذهن کودک را پژمرده کند. او پانسمان‌های سفید سماء را به پیله‌ی ابریشم تشبیه می‌کند تا به زبانِ ساده به کودک بگوید: «حتی در اوج درد هم امیدی هست».

چرا این کتاب یک اثر آموزشی در ادبیات کودک است؟

این کتاب انتخابی برای والدین و مربیانی است که می‌خواهند مفهوم مقاومت و امید را بدون ایجاد ترس، با فرزندانشان در میان بگذارند. چیزی که خواندن این کتاب را لذت بخش کرده، تصویرگری‌های بهاره خوش‌نیتی است که سرمای جنگ و گرمای آغوش خانواده را به کودک نشان می‌دهد.

زیباترین درس کتاب هم اینجاست: اینکه به کودکان یاد می‌دهند لازم نیست در برابر ترس‌ها تسلیم شویم؛ بلکه می‌توانیم با قدرتِ نقاشی و تخیل، برای هیولاهای آهنی قفس بکشیم و دنیایمان را به جای امن‌تری تبدیل کنیم.