مشاهیر خندان: فردوسی

حسن یک دهقان ثروتمند توسی بود. می‌دانید که دهقان‌ها با کشاورز‌ها فرق می‌کند. دهقان‌ها از خانواده‌های شاهزادهای ثروتمند قدیمی بودند. حسن چندین مزرعه و آبادی داشت و کشاورزان زیادی برایش کار می‌کردند. او با دختری از دهقانان ازدواج کرد و صاحب پسری اخمو و جدی شد که اسمش را منصور گذاشتند.

دهقانان فرزندان خود را به مدرسه نمی‌فرستادن برایشان معلم خصوصی می‌گرفتند. منصور هم از معلمان سرخانه قرآن و ادبیات و زبان عربی یاد گرفت. او از همان بچگی متوجه شد که می‌تواند مثل آب خوردن شعر بگوید. این مثل آب خوردن شعر گفتن سرانجام باعث شد منصور کار بسیار بزرگ و مهمی در زندگی‌اش انجام دهد.

در آن زمان رسم بود که شب‌ها دور کرسی جمع شوند و خدای‌نامه (کتاب بزرگ) بخوانند. در خدای‌نامه چیزهای سرگرم‌کننده‌ی زیادی بود؛ پهلوانان دائم با دیوها و غول‌ها می‌جنگیدند و تا دلتان می‌خواست داستان سرایی و خیال‌پردازی شده بود.

ایرانی‌های قدیم از حدود هزار سال قبل‌تر از منصور شروع به نوشتن این کتاب‌ها کرده بودند. منصور هم با خواندن این کتاب‌ها به فکر افتاد کتابی مثل آن‌ها بنویسد. اما کتاب منصور، شاهکاری بی مثال ازآب درآمد و تا هزاران سال بعد از خودش نسل در نسل آن را خواندند و داستان‌هایش را نقل کردند.

حتما فهمیده‌اید درباره چه کسی صحبت می‌کنم. بله! درباره ابوالقاسم فردوسی. شاید بپرسید منصور دیگر کیست؟ مگر اسم اصلی فردوسی منصور بود؟ ِکی اسمش عوض شد؟ برای پیدا کردن این سؤال باید کتاب را بخوانید.

فردوسی و شاهنامه از هم جداشدنی نیستند. اگر جایی اسمی از فردوسی یا شاهنامه بیابید حتما شنوندگان نام آن دیگری را به خاطر می‌آورند. چرا این‌گونه است؟ چون هم فردوسی مرد بزرگی است و هم شاهنامه کتابی بزرگ.

کتابی که بعد از حدود هزار سال هنوز هم که هنوز است عامل پیوند فارسی‌زبان‌های سراسر دنیاست. فردوسی بنا به گفته خودش سی سال رنج برد تا زبان فارسی را زنده نگه دارد اما باید گفت نه‌فقط سی سال که تمام زندگی خودش را روی این کتاب گذاشت. او مرد ثروتمندی بود اما هرچه ثروت دشت درراه نوشتن این کتاب بزرگ هزینه کرد.