الهیه

برشی از کتاب الهیه:

«او عارف است، خدایی و الهی است و الهه مهر، الهه لطف و خوبی و مهربانی، الهه تواضع و فروتنی و ببین زیباتر از این کرامت‌های اخلاقی، کرامتی می‌یابی تا بخواهد تو را تشویق کند برای رشد و حرکت و مانند او شدن…»

آری! آن عبادت‌های عاشقانه و اشک‌های شبانه و سجده‌های خالصانه این‌گونه در وجودش جلوه کرده که عالم را جز با او و برای او نمی‌بیند.

خلاصه کتاب:

یکبار در قم به روضه ای در منزل یکی از دوستانش رفت. پس از روضه وقتی برای ایشان در سینی مسی چای آوردند ایشان انگشت خود را بر لب گذاشته و به سینی مسی می زند، سینی تبدیل به طلا می شود. اما ایشان می گوید طلا را می خواهیم چه کنیم؟ دوباره انگشت بر لب می گذارد و به سینی می زند، سینی دوباره به حالت اولیه اش بر می گردد. اما زمانی می رسد که همین انسان شریف بخاطر مبلغ ناچیزی بدهی به زندان می افتد اما حاضر نیست از این کرامات برای نفع سخصی استفاده کند.
برای او آنچه اهمیت دارد تقرب و نزدیکی به خداست. چرا که به خوبی می داند تا رموز بندگی را نیاموزد و عابد نشود به معرفت خدا دست نمی یابد و عارف نمی شود.
یاد خدا در تار و پودش تنیده و جانش از مهر دوست لبریز بود.
در تمام اعمال و رفتارش از معنویا و عبادت گرفته تا درس دادن و کار کردن و اخلاق خانوادگی و اجتماعی و حتی کارهای طبیعی اش مثل صحبت کردن، لباس پوشیدن، خوردن و خوابیدن و خندیدن و راه رفتن کاری نیست که بخواهد آن را برای غیر خدا و یا نفسش انجام دهد.
او سیر و سلوک را در همین زندگی عادی دنبال می کرد. معتقد بود دنیای واقعی مخلوق خداست و به خدا هم ختم می شود، سیر و سلوک همین زندگی واقعیست.
توصیه دایمی اش هم به دیگران این بود که یاد بگیرید جز خدا همه چیز را فراموش کنید و غفلت ها را ازبین ببرید…