رهنمودهایی به طلاب و دانشجویان جوان از منظر آیت الله ابراهیم امینی

کتاب را که باز می کنیم، دلواپسی های معلم دلسوزی را می بینیم که نگران آینده نسل جوان جامعه اسلامی خویش است و روی سخن با طلاب و دانشجویان حوزه های علمیه و علوم اسلامی است که ویژگی خاصی را به این کتاب افزوده است. با تورق آن به راحتی می توان به وسعت تجارب و اطلاع و بینش علمی مولف پی برد و هم خلوص او را در ارائه این خدمت صادقانه به نسل جوان دید. ایشان عالم عاملی است که دیرآشنای حوزه های علمیه تشیع است. وجود با برکتی که همه تجارب زندگی عالمانه اش را در توصیه های مکررش به دانشجویان و طلاب جهت پیمودن صراط مستقیم الهی در لابه لای صفحه های کتاب عرضه داشته است. آیت الله امینی، استاد نام آشنای حوزه اخلاق است که عمر خود را در تعلیم و تعلم و تدریس معارف اسلامی سپری کرده است و به هر آنچه که در این مسیر به آن دست یافته و آن را برای آشنایی بیشتر طلاب جوان لازم دیده است در این کتاب گردآوری کرده است و در واقع شمه ای از تجارب و آموخته های زندگانی علمی و اخلاقی اوست و سعی کرده اهمیت تزکیه را در کنار تعلیم نشان دهد. راه طلبگی راهیست برای تقوی و پرهیز و دوری از دنیاطلبی و دنیازدگی و تزکیه نفس از رذایل اخلاقی. منبع اصلی این کتاب سلسله درس های اخلاقی معظم له است که قریب دوسال در دانشگاه علوم اسلامی رضوی برگزار می گردید و مخاطبان این اثر طلاب و دانشجویان جوان هستند که دوران بسیار مهم و سرنوشت سازی را طی می کنند و کیفیت برخورد با آن نسبت به آینده آنان مهم و سرنوشت ساز است.
این اثر شامل سه فصل می باشد. فصل اول: تذکرات و رهنمودهایی به طلاب و دانشجویان جوان فصل دوم:اخلاق عملی طلاب و دانشجویان و فصل سوم:اخلاق عملی و تجّلی آن در رفتار علماء می باشد.
در روایتی از امیرمومنان درباره همراهی علم و عمل چنین آمده است: شدیدترین مردم از جهت عذاب آن عالمی است که از علم خود هیچ استفاده ای نکرده؛ یعنی عمل نکرده است. ممکن است برای جلب مردم یا کسب پول از علمش استفاده کند، ولی خودش عمل نمی کند. حدیث دیگری است که خداوند متعال به داود (ع) وحی کرد که کوچک ترین چیزی که من نسبت به عالمی که به عملش عمل نمی کند انجام می دهم و آن شدیدتر از هفتاد عقوبت می باشد این است که حلاوت یاد خودم را از قلبش خارج می کنم. البته عملا خارج می شود، نه اینکه خارج کند. خدا که به کسی ظلم نمی کند، بلکه توفیق از او سلب می گردد؛ دعا می خواند اما نه متذکر معنایش هست و نه حال دارد. نماز می خواند، اما نه به یاد اوست، نه به فکر او. خلاصه، آن لذت مناجات را درک نمی کند. آن حالی که انسان، گاهی در راز و نیاز پیدا می کند حالت خوشی است؛ خیلی لذیذ و زیبا است. این حالات را اگر بتوان کسب کرد و در ادامه حفظ نمود خیلی موثر است…
برچسب:اخلاصاخلاق اسلامیاخلاق علمی و عملیانسان سازیخودسازیراه و رسم زندگیراهنمایی ها و رهنمودهارهنمودهایی به طلاب و دانشجویان جوان از منظر آیت الله ابراهیم امینیسبک زندگیسلسله درس های اخلاقی آیت الله ابراهیم امینیطلبگیمراقبهمرکز نشر هاجر