قصه شکوه: روایت رهبری از درخشش زن مسلمان ایرانی

انچه در کتاب قصه شکوه میخوانیم:

در طبیعت الهی زن، آن‌چنان لطافت و زیبایی و گرمای محبتی وجود دارد که می‌تواند هم خود را و هم محیط پیرامون خود را – چه در داخل خانه، چه در هر محیطی که باشد – به‌طرف معنویت، پیشرفت و علوّ مقامات علمی و عملی سوق دهد و پیش ببرد.

زن با نقاط قوّت زنانۀ خود… می‌تواند در جامعه یک نقش استثنائی ایفا کند؛ هیچ مردی قادر به ایفای چنین نقشی نیست. مثل کوه استواری از ایمان، درعین‌حال مثل چشمۀ جوشانی از عاطفه و محبت و احساسات زنانه، تشنگان و محتاجان نوازش را از چشمۀ صبر و حوصله و عاطفۀ خود سیراب می‌کند. انسان‌ها در چنین آغوش پُربرکتی می‌توانند تربیت شوند. اگر زن با این خصوصیات در عالمِ وجود نبود، انسانیت معنا پیدا نمی‌کرد.

زن‌ها در این زمینه‌ها قوی‌تر از مردهایند. این آقایان که می‌بینید ماشاءالله با این یال و کوپال! اینها همه‌اش ظاهر است. جسم قوی است؛ اما از لحاظ پیچیدگی ذهنی در زمینه‌های احساسی و عاطفی، زن قوی‌تر از مرد است؛ قدرت تحملش زیاد و راه‌ها را بلد است.

اگر بنای آفرینش انسان و جهان را به دو بخشِ کارهای ظریف و ریزه کاری و بخشِ کارهای مستحکم -و به تعبیر سازندگان بناها، سفتکاری- بگذاریم، بخش اول که ظریف‌کاری‌ها و ریزه‌کاری‌ها و رشته‌رشته پروردن احساسات و عواطف بشر است، در اختیار زن است.

شوهر که مرد است و طبیعت مرد، طبیعت خام‌تری نسبت به زن است و در میدان خاصی، شکننده‌تر است و مرهم زخم او، فقط و فقط نوازش همسر است حتّی نه نوازش مادر. باید نوازش ببیند. برای یک مرد بزرگ، این همسر کاری را می‌کند که مادر برای یک بچهٔ کوچک آن کار را می‌کند؛ و زنان دقیق و ظریف، به این نکته آشنا هستند.

در میان این دو طبیعت، مقاوم‌ترین و سخت‌ترین طبیعت زن است، مرد یک قدرت‌های دیگری دارد. در مقابلۀ زن و مرد اگر بخواهند باهم مقابله کنند، آنی که می‌تواند بیشتر مقاومت کند، بیشتر استقامت کند، آن زن است. زن یک طبیعت عجیب، پیچیده و ممتازی است.

اگر نگاه کاوشگر انسان بخواهد نقش زن را با نقش‌های دیگر مقایسه کند، خواهد دید که نقش این نیم، حساس‌ترین، ظریف‌ترین، ماندگارترین و مؤثرترین نقش‌ها در حرکت تاریخ انسان و در سیر بشریت به‌سوی کمال است. خدا زن را این‌گونه آفریده.