«بانو حٌدیث» همسر امام هادی، مادرِ امام حسن عسکری و جده قائمِ آل محمد است.
بانویی که در اوج لطافت و مادری و در دوران خلیفه عباسی و عصرحیرت، دورانی که وضع شیعیان به شدت سخت شد و هر روز ادعایی در رابطه با جانشینی امام یازدهم بالا میگرفت، با ارادهای پولادین مقابل عباسیان و فرزندش جعفر ایستاد و اجازه نداد آنان ریشه شک را آبیاری کنند و کمر به نابودی اعتقادات شیعیان ببندند.
داستان از جایی شروع می شود که بانو حدیث به همسری امام حسن عسگری(ع) در می آید و حسادت کنیز دیگری به نام قبیحه که زمانی رفاقتی با او داشته است را برمی انگیزد، دشمنی با بانو حدیث آغاز می شود. بانو ماجراهای زیادی تا به امامت رسیدن امام زمان (ع) از سرمی گذراند و به عنوان وصی و جانشین فرزندش معرفی می شود.
وقتی امام حسن عسکری(ع) به شهادت میرسند، افراد بسیار محدودی از تولد امام عصر(عج) و وجود ایشان آگاه بودند و جامعه فکر میکرد امام حسن عسکری(ع) فرزندی ندارد، به همین جهت شیعیان به دنبال کسی بودند که بعد از امام حسن عسکری(ع) به او رجوع کنند و سوالات خود را بپرسند، هدایت بگیرند و به عبارتی زعیم شیعه باشد.
در این نقطه بحرانی -در کنار آن عناد و دشمنی عباسیان و وجود برادر امام، جعفر کذاب هم در نظر بگیرید- امام حسن عسکری(ع) رسالتی را بر دوش مادر بزرگوارشان قرار دادند و او را وصی خود بعد از شهادت کردند؛ بنابراین «بانو حُدیث» یک بازه طولانی زعامت شیعه را برعهده میگیرد و ارث امام(ع) به ایشان میرسد.
شهید مطهّری درباره شخصیّت والای این بانوی اندیشمند، میفرماید: «… تنها «جدّه بودن» سبب شهرتش نشد، مقامی دارد، عظمتی دارد، جلالتی دارد، شخصیّتی دارد که… بعد از امام عسکری (علیهالسّلام) «مَفْزَعُ الشّیعه» بود؛ یعنی ملجأ شیعه، این بزرگوار بود. ایشان در آن زنی بین پنجاه و شصت ساله بوده است. این قدر زن باجلالت و با کمالی بوده است که «شیعه» هر مشکلی برایش پیش میآمد، به این زن عرضه میداشت.»
دیدگاهتان را بنویسید