در مواجهه با افراد و حتی پیشامدها باید همه ابعاد و جوانب را دید. دید محدود یا برداشت باب میل از رفتار شخصیتهای بزرگ اجحاف به خودمان و بیشتر اجحاف به آن فرد و واقعیتهاست.
به عنوان مثال:
خداوند در سوره ماعون میفرماید: وَیلٌ لِلمُصَلّین؛ وای بر نمازگزاران! هر آدم عاقلی میداند نباید فقط همین بخش از آیه را بخواند و بگوید در قرآن نماز خواندن نهی شده. بلکه قرآن را باید جامع دید. همین طور دستور لاإکراه فی الدین، که هم آیه ادامه دارد و هم اینکه منظور پذیرش دین است نه دینداری.
شاید این روزها داستان ساره زیاد به گوشمان خورده باشد. زن آوازهخوانی که بعد از جنگ بدر به دلیل مراجع نداشتن فقیر میشود و سراغ پیامبر(ص) میآید و کمک میخواهد و در حالی که مشرک بود پیامبر پناه او شد. اما آیا همه وجوه زندگی پیامبر(ص) همین بوده؟
آدمی که بلد است نگاه جامع داشته باشد این را هم به خاطر میآورد که بعد از فتح مکه روز رحمت و عفو عمومی اعلام شده بود. اما پیامبر دستور داده بودند سه نفر هر جا که گیر آورده شدند حتما مجازات شوند. آن سه نفر(یک مرد و دو زن) کسانی نبودند جز خوانندگان و شاعرانی که با سرودن شعر علیه پیامبر(ص) و اسلام، مردم را تهییج میکردند و در واقع سلبریتی و صاحب رسانه مکه بودند.
یا در نامه ۵۳ نهجالبلاغه که این روزها خیلی به آن اشاره میشود، حضرت امیر(ع) خطاب به مالک اشتر نوشته و از او خواسته است: مهربانى با مردم را پوشش دل خویش قرارده و با همه دوست و مهربان باش اگر گناهى از آنان سر مى زند یا علتهایى بر آنان عارض مى شود، یا خواسته و ناخواسته، اشتباهى مرتکب مى گردند، آنان را ببخشاى و بر آنان آسان گیر…
اما مولای متقیان(ع) در جای دیگر و در خطبه ۱۷۲ نهج البلاغه در خصوص جنگ جمل می فرماید: «آنان به بصره هجوم آوردند و عده ای را اسیر و شکنجه کردند و به قتل رساندند. بخدا سوگند اگر یک نفر از مسلمانان را بی گناه و به عمد کشته بودند، کشتن همه آن سپاه بر من جایز بود. چرا که همه شان در این قتل حضور داشته و هیچ مخالفتی نکردند، چه رسد به اینکه عده زیادی از مسلمانان را به قتل رساندند…»
سیره پیامبر و اهل بیت این بوده است: فردی را که شخصا و درخلوت گناه و خطایی میکرد، میبخشیدند. ولی زمانی که به حقوق جامعه تعدی میشد و عدهای راه هدایت جامعه را سد میکردند، برای خدا غضبناک میشدند و بهشدت برخورد میکردند. شخصیت جوانمرد عالم، امیرالمومنین علی (ع) سرشار از جاذبه و دافعه بود. علامه شهید مطهری کتابی با همین عنوان دارد و در آنجا مینویسد: اگر شخصیت علی(ع)، امروز تحریف نمیشد بسیاری از مدعیان دوستیش در ردیف دشمنانش قرار میگرفتند! هر آدم هدفدار و مبارز انقلابی مصداق قول خداست که میفرماید: “یُجَاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَلَا یَخَافُونَ لَوْمَهَ لَائِمٍ: در راه خدا میکوشند و از سرزنش هیچ سرزنشگری بیم ندارند.”
دیدگاهتان را بنویسید