جایگاه قدس در علائم قبل از ظهور امام زمان(عج)

شش ماه پایانی

روزانه شاهد اتّفاقات زیادی هستیم و اخبار متنوّعی می‌شنویم. در نقطه‌ای زمزمه‌ای از یک ویرانی می‌آید و در نقطۀ دیگر، طوفانی خانمان‌برانداز رخ می‌دهد. در کشوری کودتای نظامی می‌شود و در کشور دیگری جنگ و کشتاری وحشیانه اتّفاق می‌افتد. پشت سر هم و بدون حتّی لحظه‌ای توقّف این جریان‌ها به وقوع می‌پیوندند. مردم اگر این‌همه اخبار و اطّلاعات را خودبه‌خود از یاد نبرند، خود تلاش می‌کنند که آنها را فراموش کنند. آیا هیچ از خود پرسیده‌ایم شاید برخی از این اتّفاقات نوید نزدیک شدن لحظه دیدار و زمان ظهور مهدی(عج) باشند؟

بسیاری از مردم ما اصلاً نمی‌دانند نشانۀ ظهور یعنی چه! چون تا به حال چیزی دراین‌باره نشنیده‌اند و خود هم در جست‌وجوی چنین مطلبی نبوده‌اند. لذا با دیدن چنین جریان‌هایی، هیچ چیز به ذهن آنها خطور نمی‌کند و بی‌توجه رد می‌شوند؛ گویی اتّفاقی نیفتاده است. نتیجۀ مواجه شدن بعضی دیگر هم با این وقایع، چیزی جز ایجاد شک و شبهه در اذهان آنها نیست؛ آن هم به حدّی که قدرت تشخیص خود را به‌کل از دست می‌دهند و مبهوت و متحیّر می‌شوند.

باتوجّه به این‌همه بی‌خبری، در این مطلب سعی کرده‌ایم تا آنجا که می‌شود، با استفاده از روایات معصومین پردۀ ابهام را از مسئلۀ خاص ارتباط قدس شریف و نشانه‌های ظهور حضرت مهدی(عج) بزداییم.

البته این مطلب، ناظر بر تعیین مصداق و وقت معیّنی برای ظهور نیست و فقط خوانندگان را متذکّر حوادث مهم و جدّی آخرین سالی می‌کند که امید می‌رود واقعۀ شریف ظهور در آن اتّفاق افتد.

بسیاری از نویسندگان، نشانه‌های ظهور را به دو دستۀ حتمی و غیرحتمی دسته‌بندی می‌کنند که در بین علائم حتمی خروج سفیانی و یمانی و سیدخراسانی را بسیار شنیده‌ایم.

احادیث شریف ما، از قیام یمانی با عنوان پرچم هدایت یاد می‌کنند که همزمان با شورش سفیانی در شام، او هم در یمن قیام و مردم را به حق و حقیقت دعوت می‌کند و اجابت دعوتش واجب است. پس از حرکت به سمت عراق و شام و ملاقاتش با سیّد خراسانی، در جنگ با سفیانی او را یاری می‌رساند. یمانی از فرزندان زید بن علی بن الحسین است.

از امام باقر(ع) روایت شده که فرمودند: خروج سفیانی و یمانی و سیّد خراسانی در یک سال و یک ماه و یک روز است که مانند دانه‌های تسبیح به دنبال هم می‌آیند و جنگ همه‌جانبه‌ای رخ می‌دهد. وای بر کسی که در مقابل آنها بایستد! در میان این پرچم‌ها، هیچکدام به اندازۀ پرچم یمانی برحق نیست؛ چراکه شما را (به تبعیت از) امامتان دعوت می‌کند. پس از قیام یمانی خریدوفروش اسلحه برای مردم و به‌خصوص مسلمانان ممنوع می‌شود. هرگاه (یمانی) قیام کرد، به‌سوی او حرکت کن و بشتاب که آن را پرچم هدایت خواهی یافت. احدی از مسلمانان اجازه ندارد با او مقابله کند و هر کس چنین کند، جهنّمی است؛ چراکه یمانی به حق و صراط مستقیم دعوت می‌کند.

در آن زمان اوضاع کلی جهان، در یک جنگ بزرگ فرهنگی و مدنی خلاصه می‌شود که میدان این جنگ شام، فلسطین، عراق، ایران و حجاز است. در این معرکه دو دسته و دو سپاه در برابر یکدیگر به مبارزات سیاسی-نظامی مشغول‌اند و این دو دسته عبارت‌اند از: یاوران حضرت مهدی(عج) و زمینه‌سازان قیام ایشان در یک سوی میدان، و حرکت سفیانی و یاری‌رسانان غربی او و به تعبیر روایات، رومیان و یهودیان در سوی دیگر میدان. هدف جنگ تمدّن‌ها و کانون بحران‌های سال ظهور حضرت مهدی(عج) «قدس» است.

با این حساب اینطور نیست که جنبش حضرت مهدی(عج) که از مسجدالحرام و مکّه مکرّمه شروع می‌شود، اوّلین حرکتی باشد که هدفش رسیدن به مسجدالاقصی در فلسطین است؛ بلکه گل سرسبد و تاج سر تمام حرکت‌های امّت اسلامی است که به‌سوی قدس در شتابند. در واقع باید ابتدای حرکت امّت اسلام را برای رهایی قدس از ایران به‌واسطه سیّد خراسانی و از یمن به‌واسطه رهبر مسلمانشان، یمانی دانست.

آنچه خواندید برش‌هایی از کتاب شش ماه پایانی به قلم مجتبی الساده و با ترجمه محمود مطهری نیا از انتشارات کتاب جمکران بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *