در خصوص امکان و عدم امکان ملاقات حضوری با امام زمان(عج) در عصر غیبت کبری، اختلاف نظر وجود دارد.
برخی (از جمله: محمد بن ابراهیم نعمانی، فیض کاشانی، و کاشف الغطا)عقیده دارند ملاقات حضوری با امام زمان(عج)، امکان ندارد. آنها برای این نظرشان به برخی از روایات اشاره کردهاند که هرگونه ارتباط حضوری با امام زمان(عج) را در این دوره منع میکند. مهم ترین دلیل و تمسک آنها هم این است که امام زمان(عج) در آخرین نامه، خطاب به آخرین نایب خاص خود (علی بن محمد سمری) فرمودند: «بهزودی، از شیعیان من کسانی خواهند آمد که ادعای دیدن مرا میکنند. آگاه باشید، هر کس قبل از خروج سفیانی و صیحه آسمانی، ادعا کند که مرا دیده، دروغگوی افترازننده است!»
در مقابل برخی دیگر (از جمله: سید مرتضی و شیخ طوسی) عقیده دارند ملاقات حضوری، امکان دارد و انسان با رعایت تقوا و ایجاد شایستگی، می تواند به حضور امام زمان(عج) برسد. چنانچه شخصیتهایی مانند: مقدس اردبیلی، علامه حلی و علامه بحرالعلوم به حضور حضرت(عج) رسیدند. شیخ طوسی می گوید: «ما با جزم و یقین نمیدانیم که آن محبوب دلها از دیده همه دوستدارانش نهان وغایب است بلکه امکان دارد برای بیشتر آنان ظاهر شود» کتاب الغیبه
موافقان ملاقات میگویند شأن صدور نامه امام به آخرین نایب، درباره مسئله نیابت خاص بوده و حضرت(عج)، علی بن محمد سمری را از انتخاب وصی بعدی بر حذر داشتهاند. این به آن معناست که حضرت(عج) با صدور این نامه درصدد انکار مدعیان نیابت خاص بعد از نایب چهارم است. به عبارت دیگر، امام(عج) در این نامه می فرمایند با از دنیا رفتن تو ای علی بن محمد سمری، نیابت خاصه تمام شد و غیبت کبرا آغاز شد و دیگر بعد از این، اگر کسی بگوید من حضرت را میبینم و با او مرتبط هستم و نیابت خاصه از جانب حضرت را دارم، دروغ گو است.
حضرت(عج) در نامه میفرمایند: «فَمَنِ ادَّعَی المُشاهَدَهَ … فَهُوَ کذّابٌ مُفْتَر» باید توجه داشت که بین کذاب و مفتر تفاوت روشنی است. ازاینرو اگر کسی صرف ادعای مشاهده داشته باشد، کذاب است؛ اما اگر همان شخص ادعای نیابت کند و آن را به حضرت منتسب بداند، این شخص افتراگو بوده و چیزی را به دروغ به ایشان نسبت میدهد. در متن توقیع هردو عبارت کنار هم آمدهاند تا کسانی را رد کند که ادعای مشاهده و نیابت از جانب حضرت میکنند. بنابراین اگر حضرت فقط میفرمود :« فَمَنِ ادَّعَی المُشاهَدَهَ فَهُوَ کاذِبٌ» در آن صورت این حکم شامل همه افرادی میشد که ادعای دیدار با حضرت(عج) را داشتند در حالیکه بسیاری از صالحان و بزرگان شیعه در طول تاریخ غیبت، حضرت(عج) را دیدهاند و قطعاً بیشتر آنها اهل دروغ نبودهاند و حداقل یک مورد آن هم که راست باشد، باید حدیث به گونهای دقیق معنا شود.
به نظر می رسد که سخن درست این است که بگوییم با تقوا و معنویت و قابلیت میتوان به حضور آن امام رسید؛ چنانکه برخی از بزرگان به حضورشان رسیدهاند. بی تردید، می توان با امام زمان(عج) ارتباط معنوی برقرار کرد. البته این ارتباط با بهرهگیری از تقوا، دعا و توسل به ائمه(ع)، به ویژه به ساحت مقدس امام زمان(عج) امکانپذیر است و شاید در این صورت خود حضرت به سراغ انسان بیاید.
همانگونه که مرحوم آیت الله سیدمحمدباقر مجتهد سیستانی(ره) پدر آیت الله سیدعلی سیستانی تصمیم میگیرد برای تشرّف به محضر امام زمان(عج) چهل جمعه در مساجد شهر مشهد زیارت عاشورا بخواند. در یکی از جمعههای آخر، نوری را از خانهای نزدیک به مسجد مشاهده میکند. به سوی خانه می رود میبیند حضرت ولی عصر امام زمان(عج) در یکی از اتاقهای آن خانه تشریف دارند و در میان اتاق جنازهای قرار دارد. ایشان می گوید حضرت(عج) به من فرمود: «چرا اینگونه به دنبال من میگردی و این رنجها را متحمّل میشوی؟! مثل این باشید- اشاره به آن جنازه کردند- تا من بهدنبال شما بیایم» بعد فرمودند: «این بانویی است که در دوره کشف حجاب- در زمان رضا خان پهلوی- هفت سال از خانه بیرون نیامد تا چشم نامحرم به او نیفتد.» شیفتگان حضرت مهدی
البته از آنجایی که هر چیز باارزشی سودجویان را به طمع انداخته برای سواستفاده از دیگران نسخه بدل و تقلبی آن را میسازند. ملاقات با امام زمان(عج) نیز این مسئله مستثنا نبوده و گرچه اصل امکان ارتباط وجود دارد، اما مردم در برابر کسانی که ادعای مشاهده میکنند وظیفهای ندارند چراکه موارد کذب بسیار زیاد است و اکثر کسانی که حقیقتا به دیدار حضرت(عج) رسیدهاند آن را میان مردم بازگو نکرده و در سینه خود پنهان کرده و اطرافیان از روی قراین متوجه شدهاند یا برای اطرافیان مورد اعتماد خود تعریف کرده و درخواست کردهاند تا زمانی که زنده هستند بازگو نشود.
منبع: کتاب دکان های کاغذی علی محمدی هوشیار
برای تهیه کتاب به سایت فروشگاهی انتشارات کتاب جمکران به آدرس زیر مراجعه کنید:
دیدگاهتان را بنویسید